Souls Of Diotima – Arcade - (2026)

 

                    "Arcade" to piąty album studyjny włoskiego zespołu Souls Of Diotima, na którym grupa wyraźnie odświeża swoją stylistykę, odchodząc od progresywnego power metalu na rzecz nowoczesnego metalcore’u z elementami alternatywnego metalu i elektroniki. Brzmienie płyty opiera się na ciężkich, obniżonych riffach gitarowych, dynamicznej perkusji i agresywnych partiach wokalnych, które przeplatają się z melodyjnymi refrenami, przestrzennymi syntezatorami oraz elektronicznymi motywami inspirowanymi estetyką synthwave i retrowave lat 80. Ważnym elementem kompozycji jest kontrast między melodyjnym głosem Claudii Barsi a ostrzejszymi wokalami Fabio Puddu. Zespół sięga również po mniej oczywiste rozwiązania, wplatając w utwory elementy chiptune’u, hip-hopu i rapu, co nadaje całości różnorodny charakter. Warstwa tekstowa skupia się na wewnętrznych konfliktach, osobistych zmaganiach, emocjonalnych barierach oraz poszukiwaniu wolności. Nostalgiczne odniesienia do salonów gier, neonowej estetyki i elektronicznej kultury lat 80. tworzą futurystyczną oprawę dla refleksyjnych, a momentami mrocznych treści. 

 

                    Utwór "Warning!" to krótkie, trwające niespełna trzy minuty intro otwierające album, które buduje mroczny, futurystyczny klimat za pomocą przestrzennych syntezatorów i narracji mówionej. Kompozycja pełni funkcję atmosferycznego wprowadzenia do nowego, bardziej nowoczesnego kierunku muzycznego zespołu, łączącego elementy alternatywnego metalu, metalcore’u i elektroniki. "Revenge" to dynamiczna kompozycja osadzona w nowoczesnym metalcore’owym brzmieniu, w której ciężkie, ostre riffy gitarowe i mocne partie perkusji przeplatają się z melodyjnymi motywami syntezatorów. Utwór wyróżnia się agresywnymi partiami wokalnymi opartymi na screamie i growlu, zestawionymi z bardziej melodyjnymi fragmentami. Zespół koncentruje się na bólu, gniewie i potrzebie odwetu, przedstawiając zemstę jako wyraz sprzeciwu wobec doznanych krzywd oraz próbę odzyskania kontroli nad własnym życiem. "Deadline" to energetyczna piosenka utrzymana w stylistyce nowoczesnego metalcore’u, łączący ciężkie, nisko strojone riffy gitarowe z dynamiczną sekcją rytmiczną, elektronicznymi dodatkami i wyrazistymi melodiami wokalnymi. Kompozycja opiera się na kontrastach między agresywnymi partiami a bardziej melodyjnymi fragmentami, budując napięcie i nadając całości współczesny, nieco futurystyczny charakter, są też elementy rapowane, co nawet działa. Zespół nawiązuje do presji upływającego czasu, poczucia nieuchronności i konieczności podejmowania trudnych decyzji, zanim będzie za późno. "Black Rose" to kawałek łączący nowoczesne, ciężkie brzmienie metalcore’u z melodyjnymi partiami wokalnymi, przestrzennymi syntezatorami i charakterystycznymi elektronicznymi akcentami inspirowanymi estetyką retrowave. Gitarowe riffy i mocna sekcja rytmiczna nadają utworowi dynamiki, natomiast bardziej klimatyczne fragmenty wprowadzają melancholijny, nieco mroczny nastrój. Tekst wpisuje się, w introspekcyjny charakter albumu, przywołuje skojarzenia z bolesnymi doświadczeniami, trudnymi relacjami i emocjonalnymi bliznami, które pozostają w człowieku na długo. "Run Away" to dynamiczny numer łączący nowoczesny metalcore z melodyjnymi partiami wokalnymi, ciężkimi riffami gitarowymi i elektronicznymi dodatkami. Utwór wyróżnia się kontrastowym zestawieniem agresywniejszych fragmentów z chwytliwymi refrenami, w których wyeksponowany zostaje melodyjny głos Claudii Barsi. Całość wzbogacają syntezatory nadające muzyce futurystyczny charakter i subtelnie nawiązujące do estetyki retrowave. Zespół koncentruje się na potrzebie ucieczki od przytłaczającej rzeczywistości, emocjonalnych ograniczeń i sytuacji, które odbierają poczucie wolności. "Time Is A Flame" to melodyjny utwór łączący  elementy progresywnego metalu i power metalu z nowoczesnym metalcore’owym ciężarem oraz elektronicznymi dodatkami. Utwór opiera się na wyrazistych gitarowych riffach, dynamicznej sekcji rytmicznej i przestrzennych partiach syntezatorów, które nadają mu futurystyczny, lekko nostalgiczny charakter. Zespół snuje efleksję nad przemijaniem, nieuchronnym upływem czasu i kruchością ludzkiego życia, w którym każda chwila nabiera szczególnego znaczenia. "A Child" to piosenka łącząca ciężkie, nowoczesne brzmienie metalcore’u z melodyjnymi partiami gitarowymi, mocną sekcją rytmiczną i elektronicznymi teksturami inspirowanymi estetyką retrowave. Utwór zestawia agresywniejsze fragmenty z bardziej nastrojowymi i emocjonalnymi partiami wokalnymi, tworząc kontrast między muzyczną intensywnością a melancholijnym klimatem. Zespół snuje refleksję nad dzieciństwem, utraconą niewinnością, dorastaniem i wpływem trudnych doświadczeń na kształtowanie osobowości. "Senza Rancore" to eksperymentalna kompozycja łącząca agresywne, nowoczesne brzmienie metalcore’u z mrocznymi, syntetycznymi i nostalgicznymi atmosferami retrowave. Ciężkie gitarowe riffy, dynamiczna sekcja rytmiczna oraz elektroniczne tekstury tworzą kontrast między metalową intensywnością a klimatycznymi elementami inspirowanymi muzyką elektroniczną. Utwór wyróżnia się również włoskojęzycznym tekstem, w którym zespół podejmuje krytykę współczesnego przemysłu muzycznego, szczególnie jego przestarzałych mechanizmów, pozorów i toksycznych zależności. Nie jest to jednak bezpośredni atak, lecz gorzka i pozbawiona złudzeń obserwacja środowiska metalowego, które według muzyków zmierza ku samozniszczeniu. "Head Up, Guard Up" to jeden z bardziej elektronicznych i eksperymentalnych kawałków na albumie. Utwór odchodzi od tradycyjnego metalowego ciężaru na rzecz nowoczesnych, syntetycznych brzmień, wyrazistych rytmów elektronicznych i pulsujących partii syntezatorów. Elementy gitarowe i perkusyjne schodzą na dalszy plan, pełniąc przede wszystkim funkcję uzupełnienia elektronicznej warstwy aranżacyjnej. Całość wyróżnia się futurystycznym klimatem, łączącym alternatywny metal z elektroniką i estetyką synthwave. "Cage" to intensywny numer utrzymany w stylistyce nowoczesnego metalcore’u, w której ciężkie, obniżone riffy gitarowe i zwarte, dynamiczne partie perkusji przeplatają się z elektronicznymi akcentami oraz melancholijnymi melodiami. Szczególnie istotny jest kontrast wokalny między agresywnym screamem Fabio Puddu w zwrotkach a melodyjnym, emocjonalnym śpiewem Claudii Barsi w refrenach. Zespół koncentruje się na poczuciu uwięzienia we własnym umyśle, wewnętrznych demonach i osobistych zmaganiach, które tworzą rodzaj psychicznej klatki. Utwór przedstawia również potrzebę przełamania własnych ograniczeń i odzyskania wolności. "Nocturnal Vibe"  to finałowy utwór albumu łączący nowoczesny metalcore z progresywnymi rozwiązaniami aranżacyjnymi i elektronicznymi brzmieniami inspirowanymi synthwave oraz retrowave. Ciężkie gitarowe riffy, mocna sekcja rytmiczna i rozbudowane partie syntezatorów tworzą mroczną, przestrzenną atmosferę, w której metalowa agresja przeplata się z melodyjnymi i bardziej nastrojowymi fragmentami. Zespół wpisuje się w introspekcyjny charakter płyty, przywołując temat samotności, nocnych przemyśleń i konfrontacji z własnymi emocjami. Inspiracje współczesnym metalcore’em, metalem progresywnym oraz elektroniką lat 80. nadają utworowi futurystyczny, a zarazem nostalgiczny charakter, stanowiąc klimatyczne zamknięcie muzycznej podróży.

                    "Arcade" to piąty album studyjny włoskiego zespołu Souls Of Diotima, na którym grupa wyraźnie odświeża swoje brzmienie, odchodząc od progresywnego power metalu na rzecz nowoczesnego metalcore’u z elementami alternative metalu i elektroniki. Ciężkie, obniżone riffy gitarowe, dynamiczna perkusja i agresywne partie wokalne przeplatają się z melodyjnymi refrenami, przestrzennymi syntezatorami oraz elektronicznymi motywami inspirowanymi estetyką synthwave i retrowave lat 80. Istotną rolę odgrywa kontrast między melodyjnym głosem Claudii Barsi a ostrzejszymi wokalami Fabio Puddu. Zespół eksperymentuje również z elementami chiptune, hip-hopu i rapu, nadając poszczególnym kompozycjom zróżnicowany charakter. Warstwa tekstowa koncentruje się na wewnętrznych konfliktach, osobistych zmaganiach, emocjonalnych ograniczeniach i poszukiwaniu wolności. Nostalgiczna estetyka salonów gier, neonowych świateł i elektronicznych brzmień tworzy futurystyczne tło dla refleksyjnej, momentami mrocznej tematyki albumu.

Moja ocena: 3,5/5