Green Lung – Necropolitan - (2026)

 

                    Czwarty album studyjny brytyjskiego Green Lung, "Necropolitan”, to hołd złożony okultystycznym mitom, mrocznemu folklorowi i tradycji heavy metalu, osadzony w historycznych i legendarnych zakamarkach rodzinnego Londynu. Od momentu powstania w 2017 roku zespół konsekwentnie rozwija własny styl, łącząc potężne riffy w duchu Black Sabbath, charakterystyczne brzmienie organów Hammonda, psychodelię i estetykę folk horroru. Na "Necropolitan" muzycy odchodzą od wiejskich legend znanych z poprzednich wydawnictw, kierując uwagę ku mrocznej historii stolicy Wielkiej Brytanii. Ciężkie, chwytliwe i hipnotyzujące riffy łączą się z retro brzmieniem, psychodelicznymi partiami instrumentalnymi oraz melodyjnymi refrenami, przywołującymi twórczość Black Sabbath i Deep Purple. Za produkcję albumu odpowiada Tom Dalgety, znany ze współpracy między innymi z Opeth i Ghost. Nagrania zrealizowano w styczniu 2026 roku w Rockfield Studios, miejscu związanym z historią takich zespołów jak Queen i Judas Priest.

    

                    Utwór "Open The Hellmouth" to krótkie, mroczne intro utrzymane w konwencji rocka okultystycznego za pomocą złowieszczych dźwięków, rytualnych zaśpiewów i narastającego napięcia wprowadza słuchacza w atmosferę okultystycznego horroru. Utwór nawiązuje do fikcyjnego rytuału otwarcia piekielnej bramy przy wykorzystaniu siedmiu londyńskich nekropolii, łącząc wiktoriańskie legendy, mroczną historię miasta i wyobrażenia o siłach nadprzyrodzonych. Piosenka "Dance To The Grave" łączy rocka okultystycznego, klasyczny heavy metal  i stoner doom, opierając się na potężnych, bujających riffach gitarowych, ciężkiej sekcji rytmicznej oraz organach Hammonda, które nadają kompozycji retrocharakter i gotycki klimat. Melodyjny, podniosły refren i teatralny wokal przełamują mrok muzyki, nadając jej chwytliwość oraz energię tanecznego korowodu. Tematyka utworu nawiązuje do motywu tańca śmierci, przypominającej o nieuchronności przemijania. Kompozycja "Black Magick Radio" to energetyczny rock  w tradycji brytyjskiego hard rocka przełomu lat 60. i 70. Charakterystyczne riffy gitarowe, wyraziste organy Hammonda, chwytliwe refreny i teatralny wokal tworzą brzmienie łączące ciężar z psychodelicznym klimatem oraz nutą kampowego horroru. Tematyka utworu przedstawia fikcyjną rozgłośnię radiową, która za pomocą audycji propaguje okultyzm i przyciąga kolejnych wyznawców czarnej magii. Muzycznie kompozycja nawiązuje do twórczości Black Sabbath, Lucifer’s Friend i Black Widow, stanowiąc zarazem hołd dla tradycji ciężkiego rocka, w którym mistycyzm, bunt i teatralność tworzą spójną całość. Kawałek "Necropolitan Line" to dynamiczna kompozycja łącząca klasyczny hard rock, heavy metal i psychodeliczny rock lat 70. Wysokie tempo, rockandrollowa energia i melodyjność nadają utworowi niemal pędzący, kolejowy rytm, przywodzący na myśl twórczość Deep Purple i The Hellacopters. Tematyka nawiązuje do londyńskiej kolei cmentarnej Necropolis Railway, działającej w latach 1854–1941 i przewożącej trumny oraz żałobników z Londynu na cmentarz Brookwood w hrabstwie Surrey. Inspiracją był również brytyjski horror Death Line z 1972 roku, którego akcja rozgrywa się w londyńskim metrze. Numer "Evil In This House" to połączenie rocka, stoner metalu i klasycznego heavy metalu, oparte na ciężkich, sabbathowskich riffach gitarowych, potężnej sekcji rytmicznej oraz złowieszczych partiach instrumentów klawiszowych. Charakterystyczne organy i psychodeliczne solo syntezatora budują atmosferę nadnaturalnego niepokoju, a chwytliwe melodie i wyrazisty refren nadają kompozycji przebojowy charakter. Tekst opowiada o nawiedzonym domu przy 50 Berkeley Square w londyńskiej dzielnicy Mayfair, który w XIX wieku zyskał reputację jednego z najbardziej przeklętych miejsc w stolicy Anglii. Krążące wokół niego historie o tajemniczych zgonach, duchach i przerażających wydarzeniach stały się podstawą makabrycznej opowieści o miejscu opanowanym przez złowrogie siły. Utwór "Together In Death" to nastrojowa, mroczna ballada łącząca occult rock, psychodeliczny hard rock i doom metal z gotycką atmosferą oraz barokowymi akcentami. Spokojne, akustyczne partie gitarowe, subtelne klawisze i melancholijny wokal stopniowo ustępują miejsca cięższym riffom, mocniejszej sekcji rytmicznej i rozbudowanej, pełnej dramatyzmu kulminacji. Tekst opowiada o miłości, która trwa nawet po śmierci, przedstawiając wspólne odejście jako makabryczną, lecz romantyczną wizję wiecznego związku.  Inspiracją dla utworu była scena z filmu Nosferatu Roberta Eggersa, w której wampirzy hrabia Orlok i Ellen łączą się w śmiertelnym uścisku, a także słynny odlew dwóch postaci z Pompejów, które zginęły podczas erupcji Wezuwiusza.Muzycznie kompozycja nawiązuje do twórczości Type O Negative, a w warstwie tekstowej i teatralnej estetyki czerpie z makabrycznych piosenek Alice’a Coopera. Piosenka "Ozymandias"  to epicka kompozycja łącząca klasyczny heavy metal, hard rock i psychodeliczne brzmienia lat 70. Potężne riffy gitarowe, rozbudowane partie organów, wyrazista sekcja rytmiczna i ekspresyjny wokal nadają jej podniosły, niemal monumentalny charakter, przywodzący na myśl twórczość Iron Maiden, Deep Purple i Black Sabbath. Tekst nawiązuje do sonetu Percy’ego Bysshe Shelleya, ukazującego ruiny posągu potężnego władcy jako symbol przemijania i upadku ludzkich ambicji. Kompozycja "Alostrael (Be My Babalon)"  łączy occult rock, klasyczny heavy metal i psychodeliczny hard rock, wykorzystując ciężkie riffy gitarowe, hipnotyczny rytm oraz melodyjne partie wokalne, które nadają kompozycji tajemniczy, rytualny charakter. Tekst koncentruje się na Leah Hirsig, amerykańskiej artystce i partnerce Aleistera Crowleya, znanej w jego kręgu okultystycznym jako Alostrael. Album zamyka kawałek "To The Gallows Born" w epickiej formie, łącząca klasyczny heavy metal, hard rock i brytyjski folk, rozpoczynająca się melancholijną melodią wokalną i akustycznymi gitarami, które stopniowo ustępują miejsca ciężkim riffom, mocnej sekcji rytmicznej i podniosłym harmoniom. Teatralny charakter utworu podkreśla rozbudowana finałowa kulminacja, łącząca energię klasycznego metalu z atmosferą tradycyjnej pieśni. Tekst opowiada o skazańcu prowadzonym na szubienicę w Tyburn, który traktuje własną egzekucję jak ostatni występ przed zgromadzonym tłumem.

                    "Necropolitan" to album, na którym Green Lung rozwija charakterystyczne połączenie occult rocka, klasycznego heavy metalu, doom metalu i psychodelicznego hard rocka, czerpiąc z tradycji lat 70. oraz twórczości Black Sabbath, Deep Purple i Iron Maiden. Ciężkie, chwytliwe riffy gitarowe, wyraziste organy Hammonda, melodyjne refreny i teatralny wokal Toma Templara tworzą brzmienie łączące retroestetykę z nowoczesną produkcją. Dziewięć kompozycji składa się na spójną opowieść inspirowaną mroczną historią Londynu, wiktoriańskimi nekropoliami, nawiedzonymi domami, okultyzmem i miejskimi legendami. Całość łączy makabryczną tematykę, brytyjski folklor i refleksję nad śmiercią, przemijaniem oraz ludzkimi ambicjami, tworząc pełen teatralności album osadzony w tradycji klasycznego metalu, a zarazem zachowujący własną, okultystyczną tożsamość.

Moja ocena: 4/5