The Hu – Hun - (2026)

 

                    "Hun", w języku mongolskim „człowiek”, to trzeci album studyjny zespołu folk‑metalowego The Hu. Płyta ukazała się nakładem Better Noise Music. jednej z najważniejszych niezależnych wytwórni na świecie, wyspecjalizowanej w rocku, metalu i muzyce alternatywnej, założonej przez Allena Kovaca. Autorem kompozycji i producentem wszystkich utworów jest B. Dashdondog. 

 

                    Utwór "Warrior Chant" brzmi jak marsz po stepie, klimatyczny, przypominając echo dawnych bitew. Dużo tutaj odwagi, godność w obliczu śmierci. Piosenka "Lost Soul" jest jak wędrówka przez pustynię własnej tożsamości, gdzie gardłowy śpiew The Hu splatają się z melodyjnym głosem Jonny’ego Hawkinsa. Słychać przebojowość, melodyjność oraz emocjonalność. Kompozycja "The Men" działa jak mantra, prowadzący jak starszy wojownik przy ognisku, który nie uczy walki, a bardziej postawy, pokazując siłę, która nie krzyczy. Kawałek "Echoes Of My Father" jest melancholijny, opowiadając pieśń o ciągłości, ale nie o stracie, wyrastające z mongolskiej, z kultu przodków, symboli wiatru, oraz wewnętrznego ducha wzmacnianego pamięcią o tych, którzy byli przed nami. Numer "Shadow" jest jak metalowy thriller, opowiadając o manipulacji, która nie potrzebuje przemocy.  Utwór "Horsemen" brzmi jak galop, który nie zna wytchnienia, opowiadając o energii, która budzi się w chwili próbie. Piosenka "Greed" jest klaustrofobiczna, a wokal dociska i zna twoje słabości, pokazując portret chciwości jako żywego bytu. Człowiek myśli, że kontroluje pragnienie, lecz to pragnienie kontroluje jego. Kompozycja "The Real You" jest duszny oraz nieuniknioną przestrzeń, gdzie jest surowo, opowiadając pieśń o zderzeniu człowieka z własnym cieniem, o maskach, które pękają. Kawałek "Universe" to pieśń o miejscu człowieka w ogromnie, o tym, że wszechświat, nie jest tłem, lecz partnerem, który odpowiada na każdy krok. Album zamyka numer "Second Face" to o rozdwojeniu, o masce, która zaczyna żyć własnym życiem, i o prawdziwej twarzy, która domaga się miejsca. Dużo tutaj dusznego klimatu, niepokojącego, ale niezwykle stawia na atmosferę, ze swojej surowości. To konflikt, wewnątrz człowieka, który boi się własnego odbicia. 

                     "Hun" to album, który brzmi jak rytuał przejścia, ciężki, duchowy, zbudowany na napięciu między tradycją a nowoczesnością. Całość ma strukturę marszu przez różne stany ducha, od gniewu, przez introspekcję, po konfrontację z własnym cieniem. "Hun" to nie zbiór piosenek. To mapa duchowa, surowa, mroczna, konsekwentna, prowadząca przez wszystkie odcienie siły i słabości.

Moja ocena: 4,5/5