Aletheya - Chance To Reborn - (2026)

 

                    Aletheya to włoski zespół grający melodyjny power metal, założony przez doświadczonych muzyków, których łączy wspólna wizja artystyczna zakorzeniona w dziedzictwie klasycznego heavy i power metalu, a jednocześnie otwarta na nowoczesne, emocjonalne podejście do komponowania. "Chance To Reborn" jest debiutanckim albumem formacji, Aletheya opiera się na wieloletnim doświadczeniu zdobytym na włoskiej i międzynarodowej scenie metalowej. W składzie znaleźli się muzycy o ugruntowanej renomie: perkusista David Folchitto (Stormlord, Kaledon, Embryo, Neurasty), gitarzysta Francesco Menale (Risen Crow, Last Prototype), wokalista Gianni Carcione (ATT, Concept) oraz basista Fabrizio Sclano (Ivory Moon). Ich współpraca tworzy fundament oparty na technicznej precyzji, kompozytorskiej głębi i wyrazistej wizji artystycznej. Album wzbogaca gościnny udział uznanego klawiszowca Alessio Lucattiego (Deathless Legacy, ex‑Vision Divine), który na całej płycie pełni rolę dodatkowego klawiszowca, nadając muzyce symfonicznego rozmachu i przestrzeni. Materiał został nagrany i wyprodukowany przez Stefano Morabito w 16th Cellar Studio, co zapewniło brzmienie łączące klarowność, moc i profesjonalną realizację charakterystyczną dla współczesnej włoskiej sceny metalowej. 

 

                    Utwór "Eyes Of The Stone" brzmi jak muzyka wędrówka w głąb starożytnej skały, gdzie gitary tworzą kamienne pejzaże, ciężkie i chłodne, perkusja wykuwa rytm na skale, a melodie unoszą nad całością, a wokal jest głęboki oraz narracyjny, opowiadając o pamięci materii, jako spotkanie z czymś pradawnym, nieporuszonym, mądrym w sposób, który nie potrzebuje słów. Piosenka "Shame" zdecydowanie jest z napięciem oraz melancholijna, ale pełna świadomości ciężaru emocji. To konfrontacja z prawdą, która nie jest wygodna, ale jest konieczna. Słychać tutaj bardzo dużo atmosferycznego progresywnego metalu oraz power metalu, co wzajemnie się uzupełnia, wyraźnie zaznaczona jest galopada, który podsyca emocjonalną stronę. Kompozycja "The Rule" jest chłodna, precyzyjna, surowa oraz nieustępliwa oraz bardzo oszczędna, ale wokal jest głęboki, wręcz narracyjny, opowiadając o  prawie większym niż jednostka. To konfrontacja z nieuchronnością, z czymś, co istnieje poza moralnością i emocją, jak naturalny porządek, który trwa, nawet gdy człowiek próbuje go zrozumieć lub obejść. Kawałek "Echoes Of Oblivion" jest wyrazisty, ciężki, elegijny ale też zawieszony, gdzie echo staje się metaforą pamięci. Dużo tutaj napięcia, power metalowej galopady, elementów progresywnych który ponownie dobrze ze sobą współgrają. Numer "Invisible Heroes" brzmi jak muzyczny hołd dla siły, która nie potrzebuje światła, oraz jest jak opowieść o bohaterach, którzy nie proszą o uwagę, ale niosą ciężar świata, pokazując,  że prawdziwa godność nie potrzebuje spektaklu; jest wyborem, postawą, obecnością, która działa tam, gdzie nikt nie patrzy. Utwór "Chasing The Sun" jest  jak promień słońca przebijający się przez ciężkie chmury, gdzie wszystko brzmi jak głos kogoś, kto idzie za światłem, wiedząc, że nigdy go nie dogoni, pokazując, że sama droga ma znaczenie. To opowieść o determinacji, o pragnieniu wyjścia z mroku, o wysiłku, który definiuje człowieka bardziej niż osiągnięcie. Piosenka tytułowa "Chance To Reborn" ma w sobie narastającą determinację, opowiadając o odrodzeniu, które nie jest nagłym zrywem, lecz świadomym aktem. Kompozycja "Stealer" jest dynamiczna, chłodna oraz z agresją, a rytm przypomina krok złodzieja, który porusza się pewnie, ale w cieniu.To opowieść o konfrontacji z tym, co działa w cieniu, o świadomości, że coś zostało utracone, choć nie wiadomo kiedy. Album zamyka kawałek "Waves Of Sorrow" gdzie wszystko jest głębokie, melancholijne, oraz pełne przestrzeni, fale stają się metaforą pamięci, która nie znika, lecz zmienia formę, odbija się w kolejnych warstwach życia.

                    Album "Chance To Reborn" to coś więcej niż zwykły zbiór utworów, stanowi jednocześnie punkt dojścia i nowy początek dla zespołu. To świadoma synteza wcześniejszych doświadczeń muzycznych oraz fundament precyzyjnie zdefiniowanej tożsamości artystycznej. Aletheya traktuje ten materiał jako próbę przeniesienia melodyjnego power metalu w wymiar bardziej współczesny, przestrzenny i emocjonalnie rezonujący, w którym klasyczna energia gatunku spotyka się z nową, głębszą wrażliwością.

Moja ocena: 4,5/5