Axel Rudi Pell – Ghost Town - (2026)

 

                    Axel Rudi Pell to postać, której nie trzeba przedstawiać: niemiecki gitarzysta, od lat wierny własnemu językowi muzycznemu, melodyjnemu heavy metalowi, w którym potężne riffy spotykają się z mistyczną tematyką i balladowym półmrokiem. Od odejścia ze Steeler przeszedł długą drogę, wydając kolejne albumy jak rozdziały jednej, niekończącej się opowieści. Współpracował z wieloma głosami, lecz to Johnny Gioeli stał się jego stałym narratorem, a Pell architektem brzmienia, które sprzedało ponad milion płyt i rozbrzmiewa na europejskich scenach, od klubów po Wacken. "Ghost Town", jego dwudziesty trzeci album, to kolejny krok w tym kamiennym, konsekwentnym marszu. Pell sam czuwa nad produkcją, a w studiu Blind Guardian w Grefrath wspiera go Tommy Geiger, nadając całości klarowny, ciężki szlif. Utwory brzmią jak powrót do miasta widm, w którym każdy riff jest jak echo dawnej historii, a każda melodia, jak światło przebijające się przez mgłę. To połączenie potężnych gitar, nastrojowych kompozycji i niepodrabialnej atmosfery, która od lat definiuje jego twórczość.

 

                    Utwór "The Regicide (Intro)" jest w pełni instrumentalny, który jest prolog o mrocznym z gotyckim wydźwiękiem, brzmi jak wejście do sali tronowej, w podniosłym tonie. Piosenka "Guillotine Walk" jest ciężka, marszowa, posępna z neoklasycznym brzmieniem, opowiadając o godności w obliczu końca oraz chłodnej akceptacji losu z dramatyzmem w tle. W kompozycji "Breaking Seals" gościnnie wystąpił wokalista Udo Dirkschneider, ze swoim charakterystycznym szorstkim wokalem, co też nadaje złowieszczego charakteru, opowiadając o czym co zostało uwięzione, zaczyna wychodzić na świat, słychać tutaj wyraźnie neoklasyczne granie oraz echa twórczości Dio oraz Ritchiego Blackmore'a z epicką gracją. Kawałek tytułowy "Ghost Town" jest melancholijny i wciąż oddycha wspomnieniami dawnych historii, z świetnymi riffami, syntezatorową przestrzenią, a sam wokal niesie rezygnację, tworząc obraz ruin, dodając dramatyzmu. Numer "Holy Water" jest bardzo sakralny, wybrzmiewa oczyszczająco, ale bardzo podniośle opowiadając o prawdzie, która nie koi, ale odsłania winę, tworząc obraz rytuału. W utworze "The Enemy Within" słyszalna jest pieśń o walce z własnym cieniem, w zwartym tonie, ale bardzo niepokojącym niczym tajemnicza mgła, opowiadając o wrogu, który jest w nas. Czuć tutaj motywy wewnętrznej walki z dramaturgią, tworząc obraz bitwy, której nie widać. Piosenka "Hurricane" w swoim dynamizmie oraz żywiołowości czaruje, ale jest wejściem w sam środek burzy, z narastającą grą, opowiadając o sile, chaosie, tworząc obraz huraganu, który nie niszczy, ale zmienia kierunek całej historii. Kompozycja "Sanity" jest pieśnią o chwiejnej równowadze, gdzie stoi wszystko na granicy między światłem a pęknięciem, opowiadając o rozsądku, który zaczyna się kruszyć w melancholijnym nastroju, gdy wewnętrznym świat przechyla się ku krawędzi. Kawałek "Towards The Shore" jest płynny, bardzo spokojny oraz mocno refleksyjny z balladowym wydźwiękiem, opowiadając historię o dojściu do granicy między mrokiem a światłem. Numer "Steps Of Stone" przypomina powolny marsz, a gitary przypominają echo kroków pustej świątyni, słychać zmęczenie, ból, odkupienie z mroczno - złowieszczą aurą. Album zamyka utwór "Higher Call" który przychodzi z mroku, ale każe iść dalej, chociaż droga jest bardzo niepewna, tworząc poczucie mistycznej mgły, dotykając tematyki przeznaczenia, duchowej walki oraz przekraczaniu własnych lęków z ceremonialnym patosem wieńczy krążek. 

                    "Ghost Town" to podróż przez opuszczone miasto pamięci, ciężkie, zamglone, pełne echa dawnych historii. Brzmienie opiera się na szerokich, epickich gitarach, sakralnych klawiszach, które działa jak powolny krok po kamiennych ulicach. Wokal niesie dramat człowieka, który nie szuka już ratunku, tylko sensu w mroku. To płyta, która nie zmienia kierunku, tylko pogłębia własny rytuał, tworząc świat, w którym każdy utwór jest kolejnym cieniem, kolejną ulicą, kolejnym krokiem w stronę światła, które nie rozprasza ciemności, lecz wskazuje drogę.

Moja ocena: 4,5/5