Axe Dragger – Axe Dragger - (2026)

                 Jeśli ten album miał być hołdem dla muzyki metalowej, Axe Dragger trafiają w sedno już od pierwszej nuty. Debiut zatytułowany nazwą zespołu brzmi jak dzieło ludzi, którzy od lat żyją tą estetyką i znają jej ciężar od podszewki. Gdy w projekt wchodzą gitarzysta Fu Manchu Bob Balch, były perkusista Pentagramu Pete Campbell, były wokalista Pantery Terry Glaze oraz basista Dark Funeral Fredrik Isaksson, można spodziewać się brzmienia najwyższej próby, i dokładnie to tu słychać. Album ukazał się 6 marca 2026 roku nakładem Ripple Music. Za miksy odpowiada Brian Scheuble (pracował m.in. z Mötley Crüe i Nine Inch Nails), a mastering to dzieło Dave’a Collinsa (Metallica, Soundgarden). Całość ma charakter produkcji, w której każdy detal został dopracowany przez ludzi rozumiejących metal nie jako gatunek, lecz jako język.

 

                    Utwór tytułowy "Axe Dragger" od samego początku atakuje klasycznym heavy metalowym granie z żelaznymi riffami oraz duchem wczesnego Iron Maiden, a wokal niesie echa lat 80 - tych, z dużą ilością surowości, bitewnego stylu, opowiadając o wojownik wyłaniającego się z mitologicznego półmroku. Słychać tutaj inspiracje Judas Priest, Riot oraz wczesną twórczością Ronniego Jamesa Dio, oddając hołd z krwi i kości. Piosenka "Give You Rope" prezentuje duszny heavy metalowe brzmienie z gniewnym wokalem, opowiadając o granicy, ostatniej szansie z inspiracją amerykański heavy metalem z lat 80 - tych oraz hard rockiem z dużą ilością dramatyzmu, a nawet elementów bluesa. Kompozycja "Fight Another Day" jest bardzo marszowy, prezentując bitewny charakter o przetrwaniu z wyraźnymi epickimi elementami oraz inspiracjami rodem z Manowar, dramatyzmu Iron Maiden oraz epickiej twórczości Dio w filmowej atmosferze. Kawałek "Iron Rider" prezentuje westernowy klimat z heavy metalowym stylu, niosąc zmęczenie pewność, opowiadając o wędrowców, który jest nieustępliwym. Słychać tutaj wyraźnie Armored Saint, Dokken w atmosferze galopad. Numer "Eat Me From The Inside" ma klaustrofobiczne oblicze z duszną atmosferę, opowiadając o rozpadzie, emocjach, obsesji oraz żalu. Dużo tutaj doomowej aury z mrocznym heavy metalem z akcentami amerykańskiego heavy metalu, Black Sabbath ery Dio oraz W.A.S.P. Utwór "Shock 'Em Dead" pędzi przed siebie, pod napięciem z drapieżną aurą, wywołując szok, uderzenie, konfrontacje z wyraźnym elementami amerykańskie speed metalu, teatralnego pazura Lizzy Bordena oraz wczesnego Metal Church. Piosenka "El Toro" brzmi jak szarża niczym metalowy byk, który przebija się przez kurz, w fizycznym pędzie, w brudzie rock and rollowej aurze, z czystą dynamiką o inspiracjami Motorhead, szybkiego amerykańskiego heavy metalu, punkowości oraz surowości. Kompozycja "The Damned Will Cry" jest jak powolny marsz z atmosferze nieuchronności, w stronę ostatniego starcia z gniewem bez patosu, opowiadając o zemście, sprawiedliwości w mrocznym epickim metalu, zawierający echa twórczości Metal Church, Sanctuary. Kawałek "Fire In The Madhouse" jest bardzo nerwowy, niczym metalowy kołowrotek w ciasnym pomieszczeniu z gniewem oraz klaustrofobiczną aurą, uderza emocjonalnie, rodem z mrocznego thrillera w surowym wydaniu, wyraźnie tutaj słychać połączenie power i thrash metalu z teatralnym pazurem oraz brudem. Numer "Death Is Calling My Name" w powolnym stylu, zmierza do czegoś nieuchronnego i nieuniknionego z fatalistyczną aurą, to twarda akceptacja tego co będzie w epickim doom oraz heavy metalu z mocną surowością oraz ciężkim dusznym klimatem zamyka płytę. 

                    Axe Dragger budują swój świat z ciężaru, gniewu i nocnej klaustrofobii. Brzmienie opiera się na szerokich, chropowatych riffach, raz pędzących jak metalowa szarża, raz idących wolno jak żelazny wyrok. Perkusja trzyma twardy, fizyczny puls: prosty, ale zawsze napięty, jakby każdy akcent był częścią nieuchronnej decyzji. Wokal Glaze’a balansuje między drapieżnym krzykiem, zmęczoną determinacją i mrocznym dramatyzmem, tworząc narrację, która brzmi jak nocny film, kurz, ciasne pomieszczenia, ostatnie wybory.

Moja ocena: 4,5/5