Seven Metal Sins - Legacy Of Chaos - (2026)

 

                    Seven Metal Sins to europejski zespół heavy‑metalowy założony w kwietniu 2024 roku przez Stéphane’a Lacoude’a (gitara basowa) i Patricka Sorię (perkusja), byłych członków francuskiej formacji Manigance. Po latach wspólnego grania muzycy postanowili stworzyć projekt powracający do bezpośredniego, surowego i esencjonalnego heavy metalu, jednocześnie otwartego na świeżą wizję twórczą. Zespół szybko nabrał kształtu dzięki dołączeniu gitarzysty Anttona Iriarta, którego wkład kompozytorski stał się jednym z filarów brzmienia Seven Metal Sins. W grudniu 2024 roku skład zasilił wokalista Claw‑G, wnosząc potężny, charakterystyczny głos i wyraźnie podnosząc intensywność muzyki. Ostateczna konfiguracja zespołu została domknięta w marcu 2025 roku, gdy dołączył gitarzysta Frédéric Auclerc, poszerzając harmoniczną głębię i dynamikę formacji. Seven Metal Sins zadebiutowali oficjalnie w kwietniu 2025 roku singlem "Hypocrisy", który wyznaczył kierunek ich dalszej twórczości i zapowiedział pełnowymiarowy album. Debiut "Legacy Of Chaos" ukaże się 5 czerwca 2026 roku nakładem Rockshots Records.

    

                    Utwór "The Fall (Intro)" jest utrzymany w mrocznym, filmowym klimacie, tworząc atmosferę nadciągającej katastrofy, wprowadzając słuchacza w stan zagrożenia i początku chaosu. Piosenka "Scars Of Injustice" prezentuje bardzo melodyjny heavy i power metal, oparty na ekspresyjnym uderzenie, rozwijając motyw niesprawiedliwości oraz ran zadanych przez ludzi lub system, słychać tutaj połączenie inspiracje Iced Earth oraz Judas Priest oraz europejskiego power metalu, co nadaje klasycznego wydźwięków, ale też nowoczesną formę. Kompozycja "No Sanctuary" ma w sobie dużo szybkości, intensywności oraz napiętego charakteru, kreując wizję świata jako pozbawionego bezpiecznych miejsc, oraz walki o przetrwanie, można tutaj ponownie usłyszeć wpływy Iced Earth z mroczniejszym obliczem, Primal Fear oraz Judas Priest z ery "Painkillera". Kawałek "Hypocrisy" uderza w tematu fałszu i dwulicowości w relacjach, oraz, że kłamstwo i manipulacja potrafią niszczyć zaufanie, dużo tutaj emocjonalnego tonu z agresywnym podejściem. Numer "Eternal Downfall" ma dramatyczną otoczkę i atmosferę łącząc ciężkie riffy z intensywności, rozwijając motyw upadku, pokazując moment załamania oraz walki z własnymi słabościami, w podniosłej atmosferze z apokaliptycznym charakterem. Utwór "Feel The Steel" wybrzmiewa hymnowo oraz epicko z galopującymi riffami, oraz posiada dużo determinacji, pokazując odwagę oraz siłę charakteru, czuć tutaj solidne połączenie inspiracji Judas Priest i Manowar. Piosenka "Wolves Of The Last Dawn" ma epicko - mroczne oblicze z galopującymi riffami oraz pełnym napięciem, opowiadając o walce o przetrwanie na krawędzi zagłady. Kompozycja "Beyond The Breaking Point" narasta oraz tworzy obraz człowieka doprowadzonego do absolutnej granicy wytrzymałości, dużo tutaj emocjonalnego wydźwięku oraz walki o odzyskanie kontroli. Kawałek "Sun Eaters" łączy ze sobą ciężar oraz epicką przestrzeń, zawierając w sobie podniosłość, epickość oraz tworzenie wrażenia obcowania z siłą większą niż człowieka. Można odczuć jako metaforę wypalenia oraz cyklicznego końca w obliczu mroku. Numer "Rise Of The Phoenix" podnosi na duchu, opowiadając o powstaniu z popiołów, oraz odzyskanie sił, pokonując własne ograniczenia z triumfalną energią o hymnowym wydźwięku. Album zamyka utwór "King Of Sorrow" o bardzo emocjonalnym wydźwięku oraz rozbudowaniu, tworząc atmosferę niezwykle dramatyczną, pełną bólu z mroczną otoczką, nadając emocjonalną opowieść o upadku i próbie odnalezienia sensu w cierpieniu. 


                    "Legacy Of Chaos" w recenzjach jawi się jako spójny, energetyczny i nowocześnie brzmiący album heavy/power metalowy, w którym Seven Metal Sins łączą klasyczną ostrość gatunku z epicką narracją i współczesną selektywnością produkcji. Płyta opiera się na dwóch filarach agresywnych, rytmicznych riffach oraz szerokich, podniosłych harmoniach gitarowych, które nadają całości dramatyczny, epicki charakter. Wokal Claw‑G jest jednym z najmocniejszych punktów albumu, ekspresyjny, pełen napięcia i emocjonalnej intensywności, prowadzi słuchacza przez kolejne etapy opowieści o upadku, walce, gniewie i odrodzeniu.

Moja ocena: 4,5/5