Rob Zombie – The Great Satan - (2026)

 

                    "The Great Satan" to ósmy solowy album studyjny amerykańskiego muzyka heavymetalowego Roba Zombie, wydany 27 lutego 2026 roku przez Nuclear Blast. Jest to pierwszy album Zombiego od czasu "The Sinister Urge", na którym gościnnie wystąpił gitarzysta Riggs, i pierwszy od czasu Educated Horses, na którym gościnnie wystąpił basista Blasko. Album przesiąkniętego punkiem heavy rocka/metalem, ndustrial metal i groove metal oraz elementy thrash metalu i punk rocka, a jednocześnie nawiązujące do estetyki horroru i science fiction z jego wczesnych solowych albumów. 

 

                    Utwór "F.T.W. 84" ma w sobie industrialne oblicze w stylu dystopijnego megafonu, gdzie Rob Zombie miesza Orwellowskie wizje z estetyką starego Hollywood, tworząc obraz kraju pogrążonego w propagandzie, fałszu i politycznym obłędzie. Ciężkie riffy, gniewny bezpośredni komentarz, dotyczący manipulacji, hollywoodzkiej hipokryzji. Piosenka "Tarantula" posiada duszną i metalową atmosferę, gdzie wymieszany jest horror klasy B z groteską, opowiadając o cielesności oraz przemianie w coś ludzkiego, z drapieżnością oraz z użyciem dużej ilości brudu i intensywności. Kompozycja "(I’m a) Rock ’N’ Roller" kipi przebojowość oraz jest w autobiograficzna, budując figurę rock’n’rollowca, który żyje w trasie. Hymnowe podejście z inspiracji Davida Bowiego, T.Rex oraz Sweet, które składa hołd legendom. Kawałek "Heathen Days" ma w sobie punkowo - industrialne oblicze, pokazując świat w chaosie, wojnie w postapokaliptycznej pustyni. Jest to wizja dni, w których wszystko jest zagrożeniem, a sam człowiek działa instynktem. Numer "Who Am I?" to krótki retro - horrorowy szept, zbudowany z mrocznej aury, na podstawie dialogu oraz filmowej atmosfery. Utwór "Black Rat Coffin" jest marszowy, złowieszczy w gnijącym klimacie, gdzie symbolika szczura i trumny splata się w groteskowy obraz. Piosenka "Sir Lord Acid Wolfman" ma psychodeliczną aurę, gdzie wszystko wydaje się dziwacznych, teatralny z dzikością oraz przesadzony sposób, gdzie Rob Zombie wcielą w demoniczną postać wilkołaka. Kompozycja "Punks And Demons" trzyma się punkowo - industrialnej aury, tworząc że punk i demony, potrafią zburzyć stary porządek w destrukcyjnym wydaniu. Kawałek "The Devilman" kipi horrorową aurą, i brzmi jak trailer do zakazanej kasety VHS, tworząc atmosferę metalowego rytuału. Pokazując filmową przesadę, popkulturową demonologię, oraz cytaty z klasycznych horrorów. Numer "Out Of Sigh" działa jak industrialny pościg, tworząc coś, co zniknęło z pola widzenia, ale żyje w mroku oraz jest pełen paranoi. Utwór "Revolution Motherfuckers" kipi brudem, przebojowością i intensywnością, pokazując pochód wyrzutków, degeneratów i nocnych bohaterów nizin. Wybrzmiewa to w sposób hedonistycznym, jest nieposłuszny oraz bardzo uliczny. Piosenka "Welcome To The Electric Age" to krótkie intro, które zapowiada epokę technologicznego chaosu oraz dystopii. Kompozycja "The Black Scorpion" jest mroczny, tworzy atmosferę jadu, złowieszczego klimatu, powodując wizję ukrytego zagrożenia. Kawałek "Unclean Animals" po raz kolejny ocieka brudnego, punkowo - metalową zadziornością oraz pazurem, opowiadając o ludziach kierującymi się instynktem, zamiast pozorami. Album zamyka krótki kawałek "Grave Discontent" z dużą ilością napięcia, emocji oraz mrocznego rozkładu i niepokoju. 

 

                    "The Great Satan" to krótki, agresywny manifest brudu, w którym Rob Zombie łączy punkową furię, industrialny hałas i grindhouse’ową estetykę w jedną, spójną apokaliptyczną wizję. Album pędzi jak zepsuta maszyna  pełen zgrzytów, satanicznej ikonografii użytej jako metafora destrukcji starego porządku i galerii outsiderów, którzy w tym chaosie odnajdują wolność. To świat, w którym piękno jest kłamstwem, brzydota prawdą, a rewolucję robią degeneraci, nie bohaterowie. Rob Zombie brzmi tu jak kaznodzieja upadku, prowadzący słuchacza przez industrialne piekło, które jest bardziej filmem niż muzyką brutalnym, komiksowym, świadomie przesadzonym.

 

Moja ocena: 4/5