Coranatus – Dreadful Waters - (2026)

 

                    "Dreadful Waters" to album o ciężkim, przestrzennym brzmieniu i konsekwentnie budowanej, wodno‑katastroficznej symbolice. Gitary pracują nisko i masywnie, perkusja imituje powolne fale, a wokale – od growli po czyste partie, tworzą wrażenie zanurzenia w mrocznej, klaustrofobicznej przestrzeni. Tematyka opiera się na motywach zatopienia, izolacji i walki z żywiołem, który jest nie tyle metaforą oczyszczenia, co destrukcji i psychicznego ciężaru. Całość brzmi jak muzyczna opowieść o świecie powoli pochłanianym przez ciemną wodę. Okładka "Dreadful Waters" w skrócie przedstawia samotną postać siedzącą w ciemnej wodzie, otoczoną mgłą i martwymi drzewami. Srebrne, długie warkocze i ciężka suknia podkreślają gotycki, melancholijny klimat. Scena jest chłodna, mroczna i pełna niepokoju, a całość wizualnie współgra z tytułem albumu, sugerując motywy izolacji, zagrożenia i zanurzenia w nieprzyjaznym żywiole. 

 

                    Utwór "The Maelstrom" który łączy symfoniczny metal z filmową dramaturgią oraz folkowymi akcentami, które budują gęstą atmosferę. Zmiany tempa oddają nieustanny rytm żywiołu. Tematycznie czerpie z opowiada Edgara Allana Poe, przedstawiając historię bohatera, który świadomie zanurza się w nieznane, chaos. Słychać tutaj mroczne i pełne napięcia granie. Piosenka "Through The Brightest Blue" ma w sobie melodyjny metal z elementami symfonicznymi oraz eteryczną atmosferą w podniosłym wydźwięku. Wielowarstwowość niesie emocjonalną moc pełną nadziei, determinacji oraz wewnętrznego światła przebijającego się przez mrok, bo opowiada o tym jak wychodzenie z ciemności ku jasności, może być optymistyczne. Kawałek "To the Reef!" opiera się o napędzającej energii z żywiołową przygodę w morskim klimacie. Brzmienie jest tutaj bezpośrednie, w żeglarski rytmie, gdzie jest lekkość, oraz opowiada o wypłynięciu ku nieznanemu. Numer "The Ship’s Cook" ma w sobie narracyjne oblicze i bardziej folkowym charakterze. Słychać tutaj nieco humorystyczne akcenty, z epickim zacięciem. Tematycznie skupia się na postaci kucharza, bohatera która jest pomijany w opowieściach, a kluczowego dla codziennego funkcjonowania załogi. Utwór "Southern Cross" ma w sobie podniosły charakter o poczucie otwartości, morskiej nawigacji. Dużo tutaj hymnowego oblicza, podkreślając epickość, przestrzeń i żeglarską opowieść o symbolice Krzyża Południa, gwiazdozbioru, który od wieku służył żeglarzom jako przewodnik na południowych oceanach. Piosenka "The Siren" o zmysłowym oraz hipnotycznym brzmieniu, faluje i wciąga w głębinę. Uwodzicielska aura niczym syrena stanowi zagrożenie z mieszanką delikatności oraz grozy. To klasyczny motyw jako istoty kuszącej, niebezpiecznej. Kawałek "A Seaman’s Yarn" o folkowo - szantowym charakterze, o lżejszym brzmieniu. Dużo tutaj kolorytu, ludzkiego wymiaru. Numer "Dark Ice" ma zimne oblicze, od którego bije atmosfera zagrożenia i bezwzględnej natury. Marszowy i surowy wydźwięk opowiada o konfrontacji z lodem jako żywiołem, bezlitosnym. Utwór "Die Hexe Und Der Teufel " ma teatralny i dramatyczny wydźwięk. Z dużą ilością gotyckiej atmosfery i symfonicznej intensywności, działając na zasadzie kontrastów, za pomocą ciężkości oraz operowego rozmachu, tworząc niepokojący ton, opierająca się na motywie kuszenie i konfrontacji między czarownicą a diabłem w gotyckiej teatralność, tworząc scenę o starciu dwóch potężnych, niejednoznacznych siłach.  

 

                        "Dreadful Waters" to  spójny i całkowicie podporządkowany wodnej, katastroficznej symbolice. Coranatus tworzą brzmienie monumentalne, oparte na nisko strojonych gitarach, falowym rytmie perkusji i wokalach budujących wrażenie klaustrofobii. Produkcja podkreśla głębię i ciśnienie, dzięki czemu muzyka przypomina powolne zanurzanie się w mrok.  To album, który nie oferuje światła ani ulgi, zamiast tego prowadzi słuchacza w gęstą, mroczną narrację o nieuchronnym zatopieniu. 

Moja ocena: 4,5/5