The Pink Fairies - Covered In Pink - (2026)

 

                    Powrót The Pink Fairies zawsze budzi pewien dreszcz ekscytacji, w końcu mówimy o jednej z najbardziej niepokornych formacji brytyjskiego undergroundu, która od lat 70. pielęgnuje ideę rockowej wolności, hałasu i absolutnego braku kompromisów. "Covered In Pink" to album, który już samym tytułem sugeruje przewrotną zabawę konwencją: zamiast nowego materiału dostajemy zestaw interpretacji, hołdów i przetworzeń, ale podanych w sposób, który tylko Fairies potrafią udźwignąć bez popadania w autoparodię. To płyta, która nie tyle odświeża legendę zespołu, ile pokazuje, że ich anarchiczna energia wciąż potrafi zaskoczyć.

    

                    Utwór "Garden Of My Mind" od samego początku, jest surowy bardzo psychodeliczny oraz garażowy, łącząc ze sobą punkową energię z brudnym oraz surowym graniem, charakterystycznym dla londyńskiego undergroundu lat 70 - tych. Dużo tutaj buntowniczego grania tworząc obraz pełnego chaosu, wolności i niepokorności.  Piosenka "Rosalyn" to cover zespołu The Pretty Things, natomiast Pink Fairies, zdecydowanie stawia na bardziej surowszą wersję z psychodelicznym obliczem, opartym na mocnych riffach z zadziornością. Z kolei kawałek "Cracked Actor" w oryginale wykonuje David Bowie, w którym zespół zastępuje glam rockową teatralność, na rzecz bardziej przesterowanemu brzmieniu oraz punkowego uderzenia z bardziej agresywniejszym charakterem. Numer "Baby's On Fire" to cover Briana Eno, gdzie dalej słychać surowość, punkowość oraz trzyma groteskową tematykę. Utwór "Motörhead" cover klasycznego utworu Lemmy’ego, w którym zespół łączy brudne, przesterowane brzmienie z proto‑punkową energią z udziałem Nik’a Turnera i Michaela Moorcocka. Słychać tutaj teatralność, space rockowe oblicze oraz pokazuje życie na krawędzi oraz nieustanny pęd. Piosenka "Communication Breakdown" to surowy, garażowo‑psychodeliczny cover Led Zeppelin. Aranżacja jest tutaj cięższa i przesterowana co nadaje też ciekawej atmosfery i interpretacji. Podobnie jak w kawałku "American Woman" słyszalna jest surowość, szorstkość oraz wyrazistość stylowa. To cover klasycznego hitu The Guess Who. Utwór "Right To Decide" to reinterpretacja utworu kojarzonego z kręgiem Hawkwind, w który Pink Fairies zachowuje space rockowy klimat, ale dodaje sporo od siebie charakterystycznego grania. Piosenka "Milk And Alcohol" to cover Dr. Feelgood, w którym zespół zamienia blues‑rockowy groove oryginału na cięższe, przesterowane brzmienie. Kawałek "The Loco‑Motion" o surowy, garażowo‑psychodeliczny cover klasycznego popowego hitu z lat 60., w którym zespół całkowicie odrzuca lekką, taneczną stylistykę oryginału na rzecz surowość oraz podziemnemu graniu. Numer "Mississippi Queen" to ciężki, garażowo‑psychodeliczny cover klasycznego hard‑rockowego utworu Mountain, zachowując rozpoznawalny riff oraz imprezowy charakter. Utwór "Do It (Re‑Recorded)" zachowuje buntowniczy przekaz oryginału, zespół odświeża własny kawałek. Piosenka "Dum Dum Bala Bala Bow Row…Yeah!!" to krótka, około minutowa, żartobliwa i hałaśliwa psychodeliczna miniatura, która zamyka album w energetycznym oraz absurdalny sposób. 

                    Powrót The Pink Fairies z albumem "Covered In Pink" to wydarzenie, które trudno traktować jedynie jako kolejną pozycję w dyskografii kultowego zespołu. To raczej gest. przewrotny, pełen luzu i rock’n’rollowej bezczelności, który przypomina, dlaczego ta formacja od dekad zajmuje osobne miejsce w historii brytyjskiej kontrkultury, zamiast próbować na nowo definiować własny styl, The Pink Fairies sięgają po repertuar innych artystów, filtrując go przez charakterystyczną mieszankę garażowej energii, psychodelicznego odlotu i anarchicznego humoru.

Moja ocena: 3,5/5