Soulbound - sYn - (2026)

 

                    Osią płyty najnowszej płyty zespołu Soulbound "sYn" jest grzech. Owa grupa podeszła do tematu po swojemu, reinterpretacją, przewrotną symboliką i osobistym ciężarem. Zespół gra mroczny, chwytliwy, niekomfortowy metal. Chropowaty wokal zahaczający o współczesny metalcore, hymniczne refreny, syntetyczne faktury i taneczne, pulsujące rytmy z elementami industrialnego metalu. Muzycznie Soulbound pozostają wierni własnej tożsamości. "sYn" to mieszanka twardych riffów, agresywnych syntezatorów, dudniących beatów i refrenów o hymnicznym rozmachu. Skład zespołu tworzą: 
Johannes „Johnny” Stecker – wokal prowadzący, krzyki, Felix Klemisch – gitary, Patrick Winzler – instrumenty klawiszowe, Jonas Langer – gitara basowa, Mario Krause – perkusja. Zespół powrócił z najnowszym po 2 latach przerwy.  

 

                        Utwór "Abaddon" pełni rolę otwarcia, z pulsującym industrialnym beatem, gęstymi warstwy elektroniki i gitarowymi riffami, które tworzą niemiecką precyzję. Piosenka tytułowa "sYn" jest bardzo taneczna, agresywna oraz emocjonalnie naładowana. Słychać wyraźnie kontrasty z ciężkością gitar, klubową elektronikę, pokazuje dramaturgię oraz chwytliwość. Ma w sobie treści o winie, błędach i pragnieniu oczyszczenia. Co ciekawe zespół obraca się w cyberpunkowym klimacie. Kawałek "No Kings For Me" ma w sobie pełną kontrolą nad industrialno - metalowym brzmienie, z poczuciem buntu, patosu z wyraźnym charakterystycznym graniem. Słychać wyraźnie, że nie ma tutaj ekstremy, lecz energia, dramaturgię budują napięcie. Numer "Cutting Diamonds" co ciekawe zespół pokazuje swoje eleganckie oblicze z sporą drapieżnością. Sterylne i czyste dźwięki są tutaj naprawdę dobrze nagrane, elektronika prowadzi narrację, z futurystycznym zacięciem. Utwór "sYnfluencer" w którym zespół bawi się estetyką, komentując współczesność i dostarcza industrialno - metalowe granie. Jest to satyra na współczesny świat, w którym każdy jest markiem, a autentyczność staje się towarem. Piosenka "Chaos & Amen" ma w sobie dużo dojrzałości brzmieniowej, emocjonalnej oraz koncepcyjnej. Patos miesza się z industrialną agresją. Co ciekawe to jest zderzenie dwóch światów w mechanicznym pulsem oraz momentem zatrzymania, refleksji, może nawet oczyszczenia. Brzmi to wszystko jak modlitwa w futurystycznej katedrze zbudowanej z metalu, szkła i neonów, łącząc duchowość z technologią, emocje z chłodem, dystopijność z głębokim charakterze. Kawałek "Dark Throne" ma w sobie industrialną agresję z teatralnym rozmachem. Ma w sobie formę manifestu z metaforą kontroli, dominacji oraz walki z własnymi demonami. To po prostu mroczny spektakl z cyberpunkową estetyką z gotyckim rozmachem. Numer "Neon Battlefield" pełni rolę pełnokrwistego industrialnego grania z emocjonalnym ciężarem. W tym technologia i człowiek zlewają się w jedno. Słychać tutaj agresji, melancholię i klubowy rytm. To opowieść o walce, determinacji i przetrwaniu. Utwór "Sacred Skin" posiada emocjonalną intensywność z industrialną precyzję oraz intymnym charakterem. Słyszymy tutaj introspektywne brzmienie z emocjami o granicach stawianym światu. W piosence "Not Metal Enough" zespół bawi się konwencją, w bardzo energetycznym wydaniu. To taki manifest z przymrużeniem oka. Kawałek "sYnners Crown" ma w sobie ogrom patosu, industrialnej energii i teatralnego rozmachu, opowiadając o outsiderach, których nie mieszczą się w schematach. Album zamyka bonusowy numer "If U Seek Amy" który jest coverem Britney Spears, pokazuje jak można bawić się muzyką bez utraty własnej tożsamości. Zespół przepuszcza popowy hit, przez swój industrialny filtr, w bardziej neonowym chłodem, teatralnym dystansem z naturalnym efektem.

 

                    Krążek ma w sobie coś, co urzeka zawierają głębię, której nie da się zignorować. Kontrast pomiędzy ciężarem a ciszą, z dodatkową dynamiką robi wrażenie. Zespół serwuje emocjonalny rollercoaster z bezpośrednim uderzeniem z duża ilością mroku, intensywności i niepokojącego melodyjnego podejścia. 

 

Moja ocena: 3,5/5